Roj ine Seyda xwe ji bo wezê ini amade kirîye û diçe mizgeftê. Pirtuka wi didestada diçe ser kursi bi dilek şewat, hêstir ji çavada tê û bi awazek zizû zelal deng li cemaetê dike.

Gelî civaka mislimana xweda hun afirandıne, muheqeq berpirsarya we li henber yezdanê dilovan heye. Hemu ayetê di qurana pîrozda hatine, ew ayet, rengê jiyana we teşkil dike. Jiyana weya bi vi rengi dibe sebeb ji bo riza-a xweda. Rizaa xweda ji dib wesile ji bo çuwîna weya cenetê, hun li wê derê dibînin gelek nîmetê,

Ji van nimeta fêkî ê cenetê, avê sar, ji hewza kewserê.

Lê civaka hêja ez bawerim haya we jê heye. Yezdanê dilovan wêw her yek ji we horya bide , kef û zewqê cenetê naşibin, ê  cihanê.

Sofik siwal dike, Seyda wê çend heba bidin ?

,Seyda; sofiyê hêja qey dayina xweda wek dayîna ‘ebdaye.

Sofi Seyda li cîhanê bi gori ola îslamê cara didin. Lê libihiştê çend heba didin?

Seyda: sofiyê hêja bi awaê min ji ola islamê fem kirîye wê yezdanê dilovan72  bide.

Sofik zarin jê diçe û dibeje, hey gwedao! ma qey di xizna tede tune ez bi qurbana dayina tebim. û teq ji xwe diçe.

Hemu cema’et tê ser sofî bi xwe naê.

Seyda bangdike sofiya, sofino eva ‘eşqa xweda lê daye dev jî bedrin. Gelek dem diçe lê sofi bi xweda naê.

Seyda dibê sofi bibin nexweşxanê ka bijîşk çi dibeje.

Li nxweşxanê bijişk seron didê û hildide odeki, du heb eba dide ber, geli eba! hun haj ji nxweşê min hebin.

Lawê sofî li ber serê sofi senîye û hêstirê ronika huruk huruk dibarine. Dibêje ya yezdanê dilovan tu li bavê min weri rihmu keremê.

Di wê demêde sofi çavê xwe vedike herdu ebe liser serê xwera dibine,texmîn dike ku sofi li bihiştêye û ewjî horîyê wine. Bi dengek nere davêje û dibêje na na ez napejirinim ( qebul nakim)

 Lawik: bavo bisekine bisekine. Kuro! Ez çi bisekinim wellahi ez qebul nakim.

Lawik: bovo tu çi qebul naki?

Sofi:lawo ez du heb horîya çadikim?

Min bi guhê xwe seh kir.

Lawik: bovo te çi seh kir?

 Seyda got 72 heb horîya didin. wa Yezdan du heb bi tenê dane, ez qebul nakim.

Lawik : bavo!  Evana ne horine. Lawo lê çine wellahî cil û bergê wan pir paqişin, ez dişibînim horîya!

Lawik na bavo tu li nexweşxanêyî. Evana ebene. Pa kuro xweda mala Seyda xerake min got qey bi wan gotina ez avetime nava bihiştê  hori xizmeta min dikin. Minji xwest bila hemu horîyê min xizmeta min bikin.

Min çi zanibu seuda bi wezê xwe ez avêtime nexweşxanê                   

                                                M EMİN

Günlerden bir gün burada bir ada var.

Her sıfat ve varlık orda yaşıyor. Zenginlik, fakirlik, saadet, hüzün,  marifet, gurur, zaman, hastalık ve mutluluk,

Bir gün bu adadan her kesin ayrılacağı ilan ediliyor. Ondan dolayı her kes teknesini alıp güç tedbirini alıyor. Sevgi teknesi olmadığında dolayı son ana kadar adada durmak ister. Ada yavaş yavaş batmaya başlar

Ve adada ayrılma zamanı geliyor, sevgi güç etme yeteneğine sahip değil.

Sıfatlardan birisi ile ayrılmaya karar verir.

Hemen yanı başında zenginliğin kervanını görür

Sevgi: zenginlik kardeş sizle beraber yola çıka bilir miyim?

Zenginlik: bu kadar altın ve paralarım var iken  seni nerde yerleştirim!

Sevgi: gururun geçtiğini fark eder.

Gurur kardeş sizle yola çıka bilir miyim?

Gurur: Ben senle yola çıkamam sevgi kardeş çünkü sen belalarla dolusun ben buna muktedir değilim.

Sevgi: hemen yanı başında hüzün görür.

Hüzün kardeş çaresizlerin çaresi sen ola bilirsin.

Hüzün hemen cevap verir ah sevgi kardeş, benim bu karmaşık dünyam ancak senle sefa bulur. Yalnızları sefası sınsin! Ben yalnızlıkta usanmıştım.

Saadet  hemen yanı başında geçiyor.

Mesut bir şekilde olduğunu görür.

Sevgi çağırıyor, saadet kardeş bakar misin?

Saadet duymazlıktan gelir.

Sevgi her yanında geçene sorar. onu taşıyan çıkmaz.

Ama sevgi ani bir ses duyar.

Sevgi kardeş bana doğru gelir misin?

Ben seni yanıma alacam.

Yaşça çok büyük biri.

Sevgi: gayet kalekter ve vakarda ilerde olduğunu görür.

Sevgi heyecandan dolayı ismini sormayı unutur.

Ne zamanki batmakta kurtuluyorlar.

Bu büyük yolunda geçip gider.

Sevgi: bu ihtiyara kendisini borçlu his eder.

Yaşı bayağı ilerlenmiş. Bilgide sorar.

Bilgi: işte  o hiç yardım istemediğin zaman di .

Sevgi :garip garip sorar.

Zaman mi? evet zaman.

Sevgi:tekrar sorar neden bu kadar musadeli?

Bilge: bu derin hikmete güler ve cevap verir.

Sevginin büyüklüğünü anlamaya muktedir olan ancak ve ancak zamandır.

 ve acizane sevgi çiçeğinin doğurduğu sevda ise, anlıyan, zamanda saklı olan

ben ola bilirmiyim? 

Sevgi ve sevgililer günü manidarlıkta eksik olmasın.

Midenden dolayı insanlara tuzaklar kurdun.

Tıka basa dol dirim  diye, kardeşini vurdun.

depo olarak kullandığın midede, hikmeti surdun.

Sevgi kalesini bitirdin, kalbi felce güttürdün.

Kuşlar midesini doldurdu, yuvasına dönmez mi?

İnsan ogosuna esir düşmüşse bir kuş kadar bilmez mi?

Enerji hattın üstünde cirit atanları görmez mi?

Kendi sofrasına razı olan sefasını sürmez mi?

Aç kurtlar sofraya inmiş, durmadan cirit atıyor

Bir baba meta yüzünü görünce çocuğunu satıyor

Nizamın mecrası bozuldu güneş doğudan batıyor

Halen midecinin kalbi kurtlar sofrasında atıyor.

İnsanlık senin esasin, her gönün şanla dolsun.

Adalet senin teman, amacın mutluluk olsun.

Sevgi bahçeleri gelişsin. nefretin rengi solsun.

Aç sin güler sümbüller, bahçe sarmaşık olsun.

                                                                          M EMİN ASLAN

Yaralar yazmakla tedavi görseydi yaraların açıkta olmaması gerekiyordu.

Şöhret de gaye değildir,  çünkü  şöhret netice  değil,

 Ama yazacağım ve yazmaya devam edeceğim,

Çünkü yazmak her şeye tanıklık eder.

Anladığım kadarı ile sen yalınız yol yürümüyorsun .

Senin o ince kalbin bunda haber veriyor, kuşların kulakta okuduğu gibi.

Hicretin, kuşların hicretine benzer,  hicret yaptığın yere geri dönüyorsun.

Senin kalbini nurla dolu olduğunu görüyorum,

Öyle bir Nur ki BERAKLIĞI ile tüm eflak ki aydınlata bilir derecede.

Beni de öyle bir hüzün sarmış ki gecelerde zifiri karanlıkların çöküş misali,

Ben bu satırları yazacak durumda dağıldım

Ama senin güneş doğuran kalbin bana ışın veriyordu.

O ışınlar,

 Hüzün deryasında yüzen birisini utandırıyordu,

Beni nasıl kalem tıraş bir hale getirdiğini görüyordun,

Ama, kalp kırık camlarla dolu idi.

Yürürken akan kanlar ayaklara renk veriyordu,

Kalemim esans misali koku saçıyordu,

Tüm sıdaketımle   o kokuyu  selamla birleştirerek gönderiyorum.